Blame it all upon a rush of blood to the head...

"..."El hombre en la opulencia no comprende, se asemeja a las bestias mudas", así lo considera David: un monstruo debido a una maravillosa metamorfosis, un zorro, un perro, un cerdo, ¿y que no? ¡ Cuan distinto de lo que era antes! Antes era bienaventurado y feliz; ahora, miserable y maldito."

Robert Burton- Anatomía de la melancolía-

A medio camiño entre posts doutros e os máis de 1800 días sen summer, neither autumn nor winter nor spring, un descarrila...

Logo de aborrecer a propia indiferencia, logo de insomnios, ataques de ansiedade, corazóns xeados a bater a ritmo de medo, médicos que recetan gañas e esforzo, voltámos o principio de ningunha parte, coma un gato no medio da rúa...

...Non hai nada peor que un cínico ex-romántico que xa non sabe como se sinte...

----------------
Now playing: Coldplay - A Rush of Blood to the Head
via FoxyTunes

...Como huir cuando no quedan islas para naufragar???...

E a mín non me gusta especialmente Sabina...nin a canción da moza esa de cara redonda que soaba nos anuncios da volta ciclista...

Hai dúas versións da mesma canción...pero supoño que sempre me fixo gracia pensar en Sabina escribindo con voz de muller... a primeira vez que a escoitei foi na voz de Ana Belén moi de opereta, a segunda xa na voz dun Don Joaquín post-marichalazo que fai o que pode coa voz medio morta que lle quedou... quédome coa terceira... agora sei que son os dous de Úbeda...

Penso neses "peces de ciudad", penso nas "agallas" perdídas, e penso que non merezo nadar. Penso en Macondo e non sei por que en Frida Kahlo e Rivera.

Bágoas con tortilla e ensalada de tomate en papel de cociña... canto custa algo tan sinxelo como respirar...Hoxe se me morreron dúas cousas...Unha xa me doe menos...a outra ten moito que apodrecer.

----------------
Now playing: Zahara - Peces de ciudad
via FoxyTunes

O soño dunha noite de final de verán

"Onte soñei unha vez máis...

Hai insectos a comerense pouco a pouco os mobles da habitación onde paso as noites nas que non durmo, cheas dos prodixios dos irmáns Lumière, a escuras, e a 25 fotogramas por segundo.

...No chan da cociña hai un corvo (cheo de medo) batendo lenemente as ás . Tento recollelo do chan cas mans (cun segredo medo) a que me manque, pero vexo cando miro os seus ollos, e sei que él tamén o ve cando olla os meus (o medo), e entón acouga...

Esta semana queimeime as mans varias veces. As queimaduras son as feridas máis curiosas, doen moito ó comezo e buscamos alivio a esa dor con desasosego e urxencia, (xeo e auga fría din os que saben). Logo a dor esváese e só cando tocamos a ferida nos lembramos dela. A marca física fica formando pústulas sobor da pel bermella. Creo que lembro o día en que decidín deixalas estar...

...Co corvo nas mans, abro a fiestra da cociña, fora unha branca gaivota repousa sobor do alféizar, nos seus ollos violencia, fereza e animadversión, dalgún xeito sei que ceibar o corvo suporá un dano terríbel para el, e non podo facelo...

...Nun Entroido cando era ben cativo, o fume de pólvora dun petardo queimoume a man. Pasei toda a noite chorando e queixándome sen parar, nin o pano con xeo, cheo de cores, puido aliviarme. E apertando o pulso ata deixarme sen circulación pasei a noite enteira sen durmir. O día seguinte só quedaba a marca, a dor desaparecera.

...Vexo unha vez máis o medo afundido na negrura dos seus ollos, e sinto como pasa a través de mín, fora as gaivotas estouran en berros que arrepían...

Entón esperto e decátome de que estaba a durmir.

"...Nobody said it was easy,/No one ever said it would be so hard./I'm goin' back to the start..."
----------------
Now playing: Coldplay - The Scientist
via FoxyTunes

Onirismo II

"Onte soñei con Madrid... e que era libre de novo"

----------------
Now playing: A Perfect Circle - The Package
via FoxyTunes

I want to be someone who believes...

"... -El libro es mío-dijo-, yo se lo he prestado.
-Es increíble- dijo Morini-, qué casualidad.
-Pero naturalmente yo no lo he leído, no sé alemán.
Espinoza le preguntó por qué motivo, entonces, lo había comprado.

-Por la portada- dijo Johns-. Trae un dibujo de Hans Wette, un buen pintor. Por lo demás -dijo Johns-, no se trata de creer o no creer en las casualidades. El mundo entero es una casualidad. Tuve un amigo que me decía que me equivocaba al pensar de esta manera. Mi amigo decía que para alguien que viaja en un tren el mundo no es una casualidad, aunque el tren esté atravesando territorios desconocidos para el viajero, territorios que el viajero no volverá a ver nunca más en su vida. Tampoco es una casualidad para el que se levanta a las seis de la mañana muerto de sueño para ir al trabajo. Para el que no tiene más remedio que levantarse y añadir más dolor al dolor que ya tiene acumulado. El dolor se acumula, decía mi amigo, eso es un hecho, y cuanto mayor es el dolor menor es la casualidad..."

Casualidades... Ouro e mercurio, de dúas a tres, de tres a ningures e a outras tantas, -Laura di que ¡¡¡Vaia lona!!!-, recuncho no Milk un xoves pola noite, matucolas mentres fumo como Poicard co final dun o principio doutro, barba de mes e medio para que ninguén che adeviñe o xesto, as dúas Lorelais das que falamos (a de Heine non conta), festas e cumpreanos de corpo presente e demasiado (pouco) /corasón/... Pelletier e Espinoza, Morini e Liz Norton, Mr. Jones and me, 100 ¡¡Déixame en Paz!! por día... máis puta que a Deneuve en Belle de jour, ¡¡¡Tanto me ten, como lle dixo Mario a Luigi despois de coller o cogumelo verde...Búscate a vida!!!, querido Black Hole Sun I can´t see God in the numbers 192.168... Fuck, Fuck, Fuck... Godot e Beckett agardan por min para ir a feira do libro... and my youth I pray to keep???... eu non a quero, queda con ela rapaz, descompresións canceladas, record guinnes de decepcións propias e alleas, economía da amizade, prefiro "Vetusta Mierda" que morrer axeonllado, Doña Asunción dicíndome: "non máis neno, que lles teño medo". Navego xunto a Bolaño a piques os dous de morrer de urxencia, a quen non lle reine esta singradura xa sabe o que facer...don't look back in anger I hear you say...máis ben poucas

----------------
Now playing: Counting Crows - Mr. Jones
via FoxyTunes

Tengo el viejo trono de un rey y ahora sólo soy bufón...

É sinxelo esquecer o propósito polo cal comezamos algunhas cousas...

"...Hai por aí unha historia que conta que Miguel Anxo foi cuestionado nunha ocasión pola cualidade que facía dunha escultura algo único... el respostou que se arroxáramos dita escultura monte abaixo, ó chegar abaixo só as partes que quedaran intáctas serían importantes..."

É sinxelo tamén; quizais de máis, vivir dacordo a tres (á postre mesquiñas, estupidas e autoimpostas) regras, baixo as que se refuxiar sen molestarse en escoitar nada ou a ninguén máis.

"...Teño un amigo que recentemente comparte esa preocupación de espírito miña tan recurrente, que divide a un entre irse ou permanecer nun sitio despois dunha "Gran Ostia"... ás oito da mañá e atravesando xunglas, un pode atopar verdades onde todo o demais apunta a unha conversa "bizantina"...

...Pascal dicía que o corazón ten razóns que a razón non coñece... A razón é como a gravidade e as máis das veces cae polo seu propio peso, as razóns do corazón pola contra implican un esforzo por escoitar. E veleiquí que as tres putas regras aparecen coma un traxe de indiferencia e comodidade; que como calquera advirte, non che senta nada ben...

...As cousas importantes son unha mestura entre reciprocidade e reflexividade que a miudo se perden de vista entre copa e copa."

O propósito ou razón que so o corazón coñece; polo cal comezamos algunhas cousas, agocha a pesares da distancia o feito de que non podemos vivir sen elas...

Monte abaixo, arrodeado de ruinas inservíbeis. O realmente complicado é comezar a subir de novo a ese cumio onde che agarda un enorme e arrepiante bloque de mármore vírxe onde comezar unha vez máis, dende o principio a esculpir...a escribir... a vivir.

----------------
Now playing: Vetusta Morla - Autocrítica
via FoxyTunes

Santori Time II

"Que el río me conteste
...yo quiero que me cuente que
don sirvió al antepasado y que maldición lego al
decendiente"

O verán pasado comezou ben... deixou un pouso bo que agora se ve lonxe, aínda queda un cacho para que chegue o deste ano e xa turro por él cara mín, grao a grao imos organizando unha praia baleira no maxín.

Non somos culpábeis de como nos fan... carecer de coraxe e admitilo tamén ten que supor posuilo nalgun grao... Fuxindo cara diante cos ollos pechados... Sentindoo xa polo que me leve por diante... "tentando repetir tempos estivais pasados á soma dos carballos na montaña lucense, cando aínda soaba algo baixo as miñas costelas."

"...I now walk into the wild"

----------------

Now playing: Eddie Vedder - Long Nights
Now playing: Bunbury - Don y maldición
via FoxyTunes